Vieiros Luns, 28 de abril de 2003
 
Por conto alleo

Neste espacio recollemos as opinións que nos facedes chegar sobre os relatos de Camilo Franco.


Relatos anteriores:
Desperta do teu sono [13/12/1999]

Na beira do mar [10/12/1999]

Coa cruz ó lombo [09/12/1999]

Estaba de ser [08/12/1999]

Doce fogar [07/12/1999]

Divinos sinais [06/12/1999]

Terra Leve [03/12/1999]

Case en casa [02/12/1999]

Vida de princesa [01/12/1999]


Ver todos
Temos un problema
Como sempre, a capacidade de Tomás Lijó para criar atmosferas a partir de dúas únecas verbas, pom-lhe em bandeixa a Franco um conto sobre ipsofactos e fascistas. Felicidades a todos os que facedes posível que esta iniciativa seja já uma realidade que serve para situar á Galiza no lugar que lle corresponde e gracias a todos os sonhadores que seguen ciscados polo mundo sen apenas un codeso que levar á boca pero cunha historia que contarnos a todos. Gracias, de verdade a todos. É marabillosa a oportu8nidade de comunicarme que me concede INTERNET, e por tan pouco diñeiro! Gracias a todos. Podedes escribirme ó meu e-mail. Cambio posters dos Take that por cromos do Barcelona, especialmente Guardiola. Encántame soñar e ir en bicicleta cos meus amigos. Gracias. Adeus.
Carlos Meixide

Só te quero

nuno

Síndrome do colmo
ole tus goles
xabier de ourense

Semper fidelis
Paréceme incrible que un ente poida chegar a inventar todo isto a partir de tan só dúas palabras. Dúas palabras que dan vida a centos de palabras que nos transmiten centos de emocións... é abraiante. Como dicía o filósofo Gorxias: "A palabra é un poderoso tirano, capaz de realizar as obras máis divinas, a pesar de ser o máis pequeno e invisible dos corpos. En efecto, é quen de calmar o medo e eliminar a dor, de producir a alegrís e excitar a compaixón·" Penso que con isto resumo o que Camilo Franco pode chegar a facer coa súa dote na escritura.
Lucía Pazos

Santo e seña
Moitas gracias por escolle-las nosas palabras. Fainos moita ilusión. De novo, gracias de parte de Juanjo, Lucía, Calima, Alejandro, Verónica, Andrea, Ana Belén e Fran
Escola de Escritores do Colexio Los Sauces (Mos)

Que me queres, cabrón
magnífico título, camilo. magnífico


do melloriño.
iole

Polo recto camiño
Estupendo, estupendo, estupendo. Reconozco a Camilo Feanco en este exquisito relato , con esa manera tan de él de mirar la vida,la realidad convertida en ironia.Me acabais de alegrar el día. Seguir con estos experimentos literarios, son estupendos y siempre se aprende. Un 10. Saludos Emilia
Emilia

...cojonudo ! Si señor, gustoume.
josé

Lin con pracer o relato, máis a derradeira sorpresa foino a medias, porque levaba todo o texto agardando a palabra puta. Celebro esta iniciativa e agardo que o autor sosteña o tipo e o inxenio ata o relato 50, que é moi difícil. Sobre todo cando o seu traballo obrígao a botar o día pensando en cousas bastante menos elevadas cá creación literaria.
fernando ojea

Parada Nupcial
Ei!, este é moi bo. O mellor da historia é que as palabras claves non están aí de adorno senón que se relacionan unha coa outra e son fundamentais no relato. O mérito é doble. Gustaríame que todos fosen así que as palabras que dan os lectores non sexan unha escusa senón a chave que abre a imaxinación.
moises

Noite de ronda
Gústame o relato, pero ten un final un pouco de chiste de Steve Urkel. O futbolista máis seductor ou o seductor que cando apremia muda en futbolista.
moisés

Nada quedou de abril
Unha prosa rápida e informal, mais que posúe un anzol para o lector. O final atopeino precipitado e o autor parecía forzado a emprega-las dúas palabras nas poucas liñas que lle quedaban. Ánimo, Camilo, e a seguir traballando así.
Aitor Rivas

Lírica dos dietarios
Parabens. Conseguiche-lo. Logo fazemos umha selecçom para editarmos em papel Esperamo-lo em Torga. Ourense
xavier paz

Moi ben, gustame a idea de poñer a Lolo coma se fose un "bicho raro", jajaja
Xabier Loureiro

Hamlet acusador
necesito saber cual es la medicina mas adecuada para curar el parkinson, mi papá lo sufre.
Javier Arreola Bencomo

Porfavor pongan la información en Español por que casi no le entiendo.
cali

home! pois foi un pouquinho mais duro que os dos outros dias pero está ben, moi ben.
andres

Un toque negro para mante-la diversidade de contidos. Polo dagora a cousa vai máis que ben. Noraboa
Ibán

Fondo de armario
Con poucas palabras, este relato sorprende pola súa complicidade. Mistura os conceptos do masculino e feminino, confundíndonos cara o final se o personaxe é unha muller ou un home. Fai dubidar da inxusta división do mundo en xéneros, sabendo que a realidade non é tan maniquea. Un relato cheo de interrogantes, de dúbidas, proclamando a berros a tan ausente solidaridade.
Cristina C.B.

Estratexia do percebe
Gústanme os contos, porque me gustan os personaxes e o xeito de retratar as miserias que lles/nos pasan. Sigue así, Camilo. Os teus relatos son unha droga, e o primeiro que leo polas mañás -despois da portada de Vieiros, claro-. P.S.: Podíasnos regalar unha terceira parte da saga artúrica, ou desfacer outros mitos: a Galiza Celta, a Pátria de Breogam ou o tochismo hiperbóreo e caralleiro dos autores que pensan que o papel vén regalado. ÁNIMO!
Helena Froiz

Desperta do teu sono
Marabilloso, Camilo. Gracias por esta sorpresa macanuda das cen palabras! ...e por estares aí os 50 días e as cincuenta noites. Botarémoste de menos :-)
maria

Mandacarallo, o que se pode facer.
Roi




é unha merda


Non son daquí e a lingua, aínda que é a miña, roubáronma de pequeno. Discúlpome. Hai dous días non coñecia a Camilo Franco. Mirando a Galega o outro día ás dúas da mañá -- a esa hora non tocan as gaitas -- vexo que hai uns escritores galegos falando no programa A Chave. Falan da escritura galega en Internet. Non é un programa positivo. O que logo ven a ser Camilo Franco -- apareceu no programa coa mesma vestimenta que ten na foto desta páxina Web -- eche o meu parecer bastante pesimista (¿realista?). Non vin os nomes dos participantes do programa e non coñecín a ningún deles. Onte, navegando por Internet, encóntrome coa páxina de Camilo Franco sen saber que é del. Leo un relatos e gústanme. Son orixinais e de boa calidade aínda que teño certo medo a opinar. Teño que volver a lelos. Agora tan só é unha opinión de reflexo, instintiva. Lémbranme a Virginia Woolf; cachos de "Ata o Faro" e algunhas das escritas mais pequenas dela. As comparacións son odiosas por algo. Nestes momentos só me pregunto como é posible que xente coma Camilo Franco non sexa mais coñecida. ¿Que pasa? ¿Existe un establecemento da literatura Galega, do subvencionismo literario? Pois é evidente que hai mais --e quizabes mellor -- cos Manolos Rivas, os Carlos Casares, os Susos de Toro. Hai mais. Opino sen despreciar. ¿Que pasa con nós? ¿O de sempre?
Alberto Romero Bermo

Vale, Camilo. Dalle duro. Animo.
Suso de Toro

Chego tarde á rede. O traballo xa está completo. Só me queda felicitar a Camilo polo esforzo e a calidade literaria desta serie. Unha aperta.
benito leiro

Con propiedade
O relato paréceme orixinal. Penso que hai expresións non acertadamente utilizadas: "nos parecía" debe ser "parecíanos" "se converteu" " "converteuse" "nos dicía" " "dicíanos" Tendo en conta as limitacións que impoñen as palabras propostas, considero que o resultado foi bo.
xesus

Moi ben polo Camilo (claro que eu non esperaba mentos del. Os meus máis acendidos e cariñosos parabéns para el. Xabier
Xabier P. Docampo

"Lírica dos dietarios".Reconozco que en la palabras 50 días e 50 noites, habìa un pelín de "un más díficil todavía." Bravo por Camilo Franco.Magnifico. Emilia
Emilia

Bo comenzo,interesante.Despois podia decer "realista"E xa rematando, que ques que che diga?.
Xosé M González (Brais)

Moi bó.
Amadeu

Caza maior
É o primeiro conto da serie que leo e parecereima imposible facer eu algo semellante. Se cadra eu son un clásico e a miña automitoloxía impideme aceptar que fago as cousas por encargo aínda que na fin se cadra moitas cousas as facemos por encargo sen nos decatar. A verdade é que esperaba unha relación algo máis lineal entre as dúas palabras, é dicir, que a miñoca e o aluguer tivesen unha relación máis causal, ero xa digo, son algo doutro século (se cadra do futuro, pero temome que do pasado). Hoxe mandeite dúas palabras que son chinés e choco. E fixeno porque o experimento pareceme realmente interesante. No futuro, se cara, poderíase modificar e convertilo nunha competición onde sexan os internautas os que democráticamente escolan o mellor conto ou a mellor poesía ou o mellor diálogo feitos baixo unhas condicións semellantes. Animo e a seguir dándolle á cabeciña. Xavier
xavier queipo

Gran sobresalto ó final. Un arrepío. É difícil isto de ler en Internet, pérdese a concentración.
moi e bea

Caste de palleiro
legal
Mariana

Cada cousa no seu lugar
cojonudo, deberian darle una pagina completa a este chico.
Pilar Caamanho

Balada da escaleira
De puta madre,foi o mellor de todos cantos leín.Po-lomenos chocante,axil,imaxinativo,intrigante..........
Heriberto

Azul e vermello
A verdade, non vexo a necesidade de meter ó papa no medio. Creo que sobra.
Antonio Rodríguez

Un conto sinxelo e divertido que me axudou a comenza-lo dia con mellor humor, a pesares do seu traxico remate. Eu tamen tenho unha decision importante que tomar hoxe, e decatome que non quedou moi claro se debo corta-lo azul ou o vermello.
Manuel Campos

A seriedade do asunto
Moi bon, encantoume.Faise unha definición perfecta do vendedor(Hoxe comercial).Refirome a sinonimo de vendedor,claro esta non o artigo.Por certo ¿Que lle ofertou o comercial a morte?.Casi seguro que algo sin moita pasion, pero moi funebre.
Heriberto.


Ir ó relato de hoxe
Camilo Franco é xornalista e escritor. Se queres sabelo todo del, velaquí podes ler a súa biografía non autorizada a xeito de entrevista. Por Pancho Tristán, outro xornalista.