De Universos

aixo a bóveda do ceo sentimos o desafío
a calor dos continentes que se baten pola vida

Ningunha fronteira é tan febril
tan gris
que non saiba recoñecer a silueta
dos que camiñan repartindo abrazos
sen roupa xa
mentres só nace a primavera entre os seus dedos

Eu digo que hai mananciais
que aínda que sequen sempre dan auga
máis azul ou máis violenta
pero sempre dan auga

Por iso os que nos sigan,
os que veñan detrás con medo ou sede,
han de encontrar na herba este mapa
e han de asolagar con nubes baixas o mesmo frío

Serán vixías da maxia que resulte
nese instante
cando vexan nos pétalos do día
impregnados de pole
o rastro da nosa pegada
en forma de bandeira

Rafa VillarVolver a Mil Primaveras