Entrevista con Domingos Merino, deputado polo BNG no Parlamento de Galicia

"A batalla polo goberno só a perde o que non ten vontade de gañala"






"A sociedade sempre entenderá como normal que forzas que nun determinado momento teñen coincidencias cheguen a un acordo sobre determinadas cuestións de política municipal"
Falamos da consecución da alcaldía por UG na Coruña partindo como terceiro partido en votos logo das eleccións. ¿Cales foron as maniobras do acordo?

A da Coruña foi realmente unha alcaldía moi disputada. Pero hai que entender que as negociacións tamén se producen no marco dun acordo global de tódolos partidos de oposición. A nivel de todo o estado ía producirse un acordo da esquerda, e aquí ademais entrarían os partidos nacionalistas. Ese é o contexto do debate. Así influirán os resultados concretos de cada lugar e tamén o acordo global que se estaba dando. Iso determinará que as alcaldías vaian a un ou outro partido. Así, e na Coruña entendemos que UG, se ben tiña un concelleiro menos que o PSOE nese momento, dado que aportaba moito noutros lugares, rematará facéndose coa alcaldía da cidade. Eso foi o que determinou o pacto, onde necesariamente alguén sempre tén que ceder.

É interesante que coñezamos a perspectiva de pacto dos partidos nos momentos anterior e posterior ás eleccións.


A idea de pacto estaba moi asumida por todo o mundo. A sociedade viu normal ese pacto, sempre entenderá como normal que forzas que nun determinado momento teñen coincidencias rematen chegando a un acordo sobre determinadas cuestións de política municipal. Supoñía ademais un empurrón á democratización dos concellos. Hai que considerar que neses momentos aínda estamos coa lexislación franquista. Así, entramos nunhas corporacións onde a primeira tarefa será instaurar a democracia na política municipal. E iso xa de por si é unha cousa tan de principio que non debía haber discrepancias. Era un papel que tiñamos que representar fronte a outras forzas que representaban o que viña do pasado e que eran o continuismo co rexime anterior. (CD -Coalición Democrática- e UCD)

Nós representaremos máis fielmente a chegada da democracia.
Non podo falar das expectativas doutros grupos, pero nós dende logo quedamos moi contentos cos resultados das eleccións, e o que se fixo estaba en función do que representaban uns e outros, entón o pacto respondeu ó que representaban os partidos.

¿Como asume aquela dereita o voso pacto?

Dicían que era un pacto decidido a espaldas dos coruñeses, era unha máis das súas manobras de descalificación. Ó fin e ó cabo os que elixen ó alcalde son os concelleiros. No noso sistema electoral é así, elíxeno os concelleiros con independencia da adscrición que teñan.

Vendo os resultados daquelas eleccións, un pensa que a política de pactos nunha situación tan plural é moi diferente?

Non cabe dúbida que manexar unha corporación como aquela tiña que ser moi complicado. Sobre todo cando non hai maioría absoluta. Pero tamén é unha boa experiencia democrática. Unha sociedade plural tamén é unha sociedade viva e debe ter o seu reflexo nunhas eleccións como sucedeu naquel momento. O pluralismo é moi positivo.

Fronte ó bipartidismo...

O bipartidismo non creo que sexa nunca bo, nin nengún dos seus efectos. Os cidadáns teñen dereito a ver que as súas alternativas están presentes, e que hai xente que as defende. Non que teñan que asumir o menú do día, un menu practicamente similar ás veces en situacións onde pode non chegar a diferenciarse o que é goberno e o que é oposición ou alterantiva de goberno. Aquí a algúns lles parece que fronte a unha situación tan radical como temos co partido popular, pois aínda habería que facer unha oposición aínda moito máis light. Eu creo que as cousas hai que velas nos seus xustos termos.

¿Pero era ingobernable A Coruña?

A Coruña non era ingobernable. Había unha situación, que ademais non era exclusiva da Coruña. Dábase tamén noutros concellos onde se requería moito máis diálogo e moito máis acordo. E o problema da Coruña non era o pluralismo. A min o pluralismo nunca me pareceu un problema e tampouco me ocasionou ningún problema. Tiven de feito boa relación, unha magnífica relación con moitos membros daquela corporación.

¿Pero pasouse demasiado axiña da ilusión da primeira alcaldía democrática a un acoso continuo?

O acoso empeza dende o momento da toma de posesión Ademáis a oposición encontrou un tema: a capitalidade, aínda que máis que encontralo buscouno, para dar renda solta á vía da demagoxia. Atopou un filón e enganchouse a el, unha parte do PSOE enganchouse a iso, a presentar como incompatible A Coruña con Galicia.

Diso mesmo queriamos falar agora, do tema da capitalidade coma punto de inflexión

Vamos a dar primeiro a secuencia histórica. Nós tomamos posesión o 19 de abril e o 26 convócase un acto no Pazo dos deportes a prol da capitalidade da Coruña. Ese acto convocábano ademais unha serie de organizacións que non se distinguían dende logo polo seu vencello coa democracia, era xa que logo promovido dende forzas asentadas no rexime franquista...

Pode que algunha deles aínda existente, se cadra, Amigos de La Coruña....?

Pervive pero hoxe é unha cousa moi diferente, distinta, perdeu moita forza porque hoxe todo iso teno capitalizado o alcalde Paco Vázquez.... De feito, a irresistible ascensión de Paco Vázquez empezou aí. Nun acto onde todas as forzas convocantes eran de dereitas.
Alí asistiu toda a dereita da cidade.

¿dereita probablemente pouco partidaria da autonomía?

Eu tiña sido convidado. Se rexeitei foi porque considerei que realmente non estaba encamiñado á defensa da capitalidade, senón intentando presentar unha suposta incompatibilidade da Coruña con Galicia. E en realidade era un ataque ó proceso de consecución do autogoberno para Galicia. Así que non fun. Puiden ir alí e convertirme nun deses alcaldes populistas e berrar que si que ´la coruña no dejará que le quiten...´ Puden facer ese papel, pero a min repugnábame ese papel. Non podía eticamente aceptalo. Eu tiña liberdade para ir ou non ir, consulteino co partido e conviñemos en que non iriamos.

...E foi un acto exitoso

Viña precedido dunha campaña enorme, mediática incluso, onde confluían diversos intereses. Pero tal e como se desenvolveu non foi un acto pola capitalidade da Coruña. Foi un acto contra o alcalde. Ata o extremo que vendo a reseña dos xornais ó día seguinte vemos toda unha galería de improperios e descalificacións incluso personais que farán os oradores alí presentes.
E Paco Vázquez vai sumarse a ese acto a última hora, e por certo que dunha maneira moi teatral, en muletas, cunha perna escaiolada logo dun accidente.

¿Marca un xiro na estratexia política de Paco Vázquez?

Si, durante o acto, e logo de criticarme a gusto tódolos oradores, González Dopeso dende a tribuna dixo: - Y aquí está la izquierda que ama a la Coruña. E entón, presentou a Paco Vázquez, que se levantou, dunha maneira teatral. Esa foi parte importante da súa estratexia dende a que comezará a medrar, asociándose con eses sectores da Coruña para posteriormente ir a pola alcaldía. Por aí houbo manobras tanto no interior como fora do partido. Existen moitas e pouco edificantes anécdotas en torno a iso e nese tempo.

¿Pode que o tema da capitalidade teña sido reflexo doutras frustracións sociais do momento?

Crise industrial hai hoxe, máis agora incluso. Non coincido con esa visión de esplendor fundamentada no número de centros comerciais da cidade. Na Coruña hai un problema tremendo. Aparecían enquisas nun xornal non hai moito, onde falaban os xoves sobre como ven a situación da Coruña.. E vese o dramatismo. Ou se traballa na hostelería ou na administración ou algúns servicios. E iso é o que hai. As opcións, as saídas para a xuventude están moi limitadas, non hai grandes empresas de peso capaces de ofrecer un número importante de postos de traballo. Ese é o gran problema. Mentres tanto o demais poderán dicir que é fenomenal. Temos casas para todos, do peixe das ciencias, do home e para os turistas.

¿Para que aquela primeira alianza de UG rachase non só sería decisivo o tema da capitalidade. Existiu un conxunto de factores que influíron?

O conxunto era PSG, POG e PG. O PG en realidade tivo pouco peso alí na Coruña. Tiñan un home que de feito foi desautorizado polo seu partido. E o que pasou entre o POG e o PSG tivo que ver máis coa evolución a nivel nacional que con problemas concretos que se puideran presentar na Coruña. O proceso estatutario eu creo que tamén nos afectou.
Por unha banda estaba o Partido Galeguista, que tiña bastante relación con Converxencia Democrática de Cataluña, que apoiaba un proxecto político que crian que se podía trasladar a Galicia e que o encarnaría o Partido Galeguista.
O PG tiña pouco peso na coalición e creron que en solitario ou con apoio externo ían chegar a algún lado pero non o conseguiron. Nese sentido eles mesmo foron responsables da súa ruptura con UG.

¿E as relacións co POG?

Naquel momento viuse que era insuficiente a alianza que existía para o que había que facer. De aí que se chegase a un acordo co bloque. Se se quería facer algo había que sumar forzas. Por outra parte o POG constituese nese momento en Esquerda Galega. Así dende ese momento concurriremos por separado. EG por un lado e PSG irá co Bloque por outro. Unha situación que dura ata o 83. É certo que podiamos manter unha alianza co POG, de feito anos despois foi o que sucedeu, pero naquel momento houbo un acordo co bloque. Concorremos xuntos ó referendum do Estatuto de Autonomía, fumos ás eleccións ó parlamento galego de 1981 e ás xerais de 1982. Tivemos tres deputados no parlamento galego, nas xerais máis discretos, pero dentro da lóxica da situación....

¿Que problemas plantexa esa alianza?

Os problemas internos que tiña o PSG non se resolveron con esa alianza. Tiñamos un desgaste, fómonos disciplinadamente a esa alianza aínda que houbo personas que abandonaron nese momento. Pero máis que pola alianza tamén por discrepancias internas derivadas das posicións internas do PSG. Ese debate deixou feridas.
Xurde un conflicto interno tamén polas feridas que deixa por exemplo o tema da expulsión dos deputados do parlamento...
Cremos que foi unha decisión antidemocrática. Nós sabiamos que abandonar o parlamento ía ser moi perxudicial para nós. Como asi foi. Prevaleceu a posición de debilidade fronte a aquel atropello democrático.





Vieiros| Parte 1 | Parte 3