Vieiros

50
[13/12/1999]

 

Por conto alleo

Desperta do teu sono
Esta é unha proposta feita por Vitoria Sabugueiro Rei a partir das palabras: "polbo" e "polvo"

 


Relatos anteriores:
Na beira do mar [10/12/1999]

Coa cruz ó lombo [09/12/1999]

Estaba de ser [08/12/1999]

Doce fogar [07/12/1999]

Divinos sinais [06/12/1999]

Terra Leve [03/12/1999]

Case en casa [02/12/1999]

Vida de princesa [01/12/1999]

O sabor dos cereais [30/11/1999]


Ver todos
D
espertou do sono asulagado de suor, padecía pesadelos nos que o mundo era un mercado suburbano sen estratexia. O mesmo se vendían mapoulas que xardas. O mesmo touciño criónico que miñocas. Había lugar para os cueiros, o millo, zamburiñas, as sandías, para o percebe e mesmo para o xoio. Un lugar para o insecticida e outro para os slips. Había outro lugar, como no triforio dunha igrexa, para o pan e o chourizo e con el o eco infantil do axóuxere: todos os vendedores eran de debuxos animados. Non compraba, sentíase francotirador sen munición. Botaba a man por tomar a mercancía, pero o parquinson era unha cancela insuperable. Acordou nun soño de novo milenio. Levaba unha mochila e de cada balcón penduraba, coma un morcego, un adobío diferente. Ía pasar o papa. Un cartel anunciaba festa do polbo no monte do gozo. Había polvo. Inmensas labaredas da multitude en retorno dunha emigración espiritual con algo fúnebre. Na procesión pasaban tristemente vestidos o rei garcía, un conselleiro, franco, swarchzanegger, bakunin, un fascista con pulseira a xogo coa camisa azul, un transexual, un cantautor con mensaxe, unha sabina recén saída do zulo. Suponse que deus estaba mesmo no máis pequeno dos protozoos. Presencia virtual. Seguía o refugallo da historia con morgana sostendo a pancarta: manteñamos o fogo do horizonte. Si á monarquía. Ía calor, pero ninguén culpou ó ozono. A neurose calou en joaquín, un personaxe de cómic que, perdido nos seus sabañóns, sofre unha autoconmoción e anuncia a apoteose da solidariedade. Na paixón do lusco fusco viu chegar a baltasar, que levaba ouro, incenso e mirra por todos. Despertou noutro soño. Ferrol. Nadal. Un bar no peirao das palmeiras. El só quería amor, amor e máis nada. Todos os ollos na televisión: rivaldo canea a toda velocidade facendo vieiros pola banda. Entra unha puta de debuxos animados cun disquete na man, pídelle permiso para sentar e queda en repouso. El só quería amor, ela ofrécelle cibersexo. Nunca gustou do aluguer e non conseguíu adiviñar que tipo de cona tería. Fracasado, outra volta, éntralle a cagarría e fuxe por entre a xente como un golfiño polo mar. Volveu despertar nun burato negro da memoria. Pasaran, quizais, 50 días e 50 noites, e de cada acontecemento semellaba agora unha choupada na auga. A circunstancia era toda de debuxos animados. Había un oso que cada minuto pronunciaba ipso facto e había un león andróxino que contaba sempre o mesmo conto sobre unha veleidade da lúa. De alborada, por entre a escoura da barronca, aparecía un porquiño que dicía: esto é, esto é, esto é todo amigos.

Danos a túa opinión sobre este relato:


Opinións recibidas
Camilo Franco é xornalista e escritor. Se queres sabelo todo del, velaquí podes ler a súa biografía non autorizada a xeito de entrevista. Por Pancho Tristán, outro xornalista.


Libro Camilo Franco
Premendo no botón poderás descargar e visualizar o libro en PDF. É preciso ter instalado o Acrobat Reader