Meendinho

Meendinho

Sedia-m´eu na ermida de San Simon...
Tivo a historia a ben que un dos máis descoñecidos, e quizáis máis socialmente insignificante, poeta medieval meendinho tivese a súa única composición recuperada na memoria dos moitos que a través da cantante Uxía a coñecemos. Pouco sabemos do seu autor se exceptuamos que polo diminituvo da súa sinatura, Meendinho fronte a Mendo ou Meendo, e as refrencias na súa cantiga, debeu ser un home de ínfima consición social e orinario, polo menos, da ría de Vigo, onde se localiza a súa ermida de San Simón.
A súa cantiga preséntanos a unha muller, a amada, que á espera do seu amigo vese soa na illa de San Simón á que na marea baixa chegoua pé e que pasado o tempo está cuberta de mar e encrespada polas ondas, ondas que fan que a amada presinta a súa morte como próxima.

Sedia-m´eu na ermida de San Simión
e cercarin-mi-as ondas que grandes son.
Eu atendendo´o meu amigu´! E verrá?
Estando na ermida, ant´o altar
cercarin-mio-as ondas grandes do mar.
Eu atendendo´o meu amigu´! E verrá?
E cercaron-mi-as ondas que grandes son:
non ei barqueiro nen remador.
Eu atendendo´o meu amigu´! E verrá?
E cercaron-mi-as ondas do alto mar:
non ei barqueiro nen sei remar.
Eu atendend´o meu amigu´E verrá?
Non ei barqueiro nen remador
morrerei fremosa no mar maior.
Eu atendend´o meu amigu´E verrá?
Non ei barqueiro nen sei remar
morrerei eu, fremosa, no alto mar.
Eu atendend´o meu amigu´E verrá?

Codax, Meendinho e Cangas