Vieiros  

Camilo Franco
.
Camilo Franco.
.
Camilo Franco
Nota para historiadores


"A ironía é a lírica do porvir"

O Camilo Franco que agora nos interesa non é ese que naceu no Barco de Valdeorras en 1735 e participou na toma da Bastilla, ese que se ocupaba da muller de Diderot para beneficio da Enciclopedia, da Cultura Mundial e, co devalar dos séculos, de Ence Elnosa. O Camilo Franco que agora nos interesa é esoutro que unha tarde de 1996, en Ourense, nunha mesa redonda sobre a lingua -a galega, que tamén existe-, o cinema, e o seu mutuo desentendemento, pediulle á moderadora que, na ronda de presentacións, non lle atribuise outro mérito que non fose o de ser pai. O Camilo Franco que agora nos interesa é, ademais de pai, escritor, crítico teatral e xornalista, ocupacións que asume polas seguintes razóns: "para non estar quieto, porque son cousas que aprendín a facer e xa está, e tamén porque son oficios que permiten exercer a observación e, ás veces, cobrar por ela". Nado en Ourense en 1963, coñécenselle libros de relatos breves como "A lúa no cénit e outros textos" (Edicións do Castro) e "En Malos Pasos" (Xerais). A quen isto escribe sempre lle gustou, ademais, o título dun artigo seu: "Todo o que os académicos dirán sobre Blanco Amor".

Este último Camilo Franco comparte co anterior, iso si, a querencia pola ironía como ferramenta de uso diario para mirar o mundo. Apelidándose Iglesias, ademais de Franco, e nacendo no mesmo ano no que o Opus Dei lle comeu as papas na cabeza a Francisco (Franco) non podía ser doutra maneira.

- Diga algo da ironía, señor Franco Iglesias.
- A ironía é a lírica do porvir. A ironía, máis que nada, é un xeito de mirar. Sirve pra regular a distancia, pero permite ver o esencial das cousas e poñelas nun lugar razonable. É unha forma de autocrítica, polo tanto revolucionaria. Prevén contra a institucionalización, así que é unha forma lúcida de expresión. Tamén é un antídoto contra o ridículo.

- Sempre escribe vostede cousas pequenas, contos, e así.
- Escribo pensando en algo que se poida ler en calquera parte, pensando, sobre todo, nos tempos que corren.

- Que lle quedaría entón á novela?
- Os balnearios, os cruceiros de luxo, algúns despachos ociosos, os salóns das revistas de decoración, a planta burguesa do Corte Inglés e os dormitorios nos que non se folla.

- Qué cousas non se poden contar en menos de vinte liñas?
- Aínda sobran dez liñas.

- Juan José Millás, por exemplo, di que na literatura sobra realismo, e que os escritores teñen pendente unha volta á imaxinación.
- En boca de Millás paréceme un tópico sobre algunhas convencións literarias. O que creo que sobra na literatura son convencións. Sobra escribir como hai trinta anos e sobra escribir como se non existisen outros sistemas artísticos de comunicación. Sobra escribir como se non houbese cine ou pintura ou como se ninguén tivese cantando nunca Strawberry Fields Forever. Ou quizais non sobre, pero haberá xente á que lle guste. Sobra, quero dicir, dende a perspectiva de quen escribe mirando ós tempos.

       Pancho R. Tristán (xornalista)

Volver | Vieiros